Zagospodarowanie terenu i nieruchomości w miejscom planie zagospodarowania przestrzennego

Zagospodarowanie terenu i nieruchomości w miejscom planie zagospodarowania przestrzennego

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Prowadzenie, w granicach swojej właściwości rzeczowej, analiz i studiów z zakresu zagospodarowania przestrzennego, odnoszących się do obszaru powiatu i zagadnień jego rozwoju, należy do zadań samorządu powiatu. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na obszarze związku metropolitalnego (obszarze metropolitalnym) należy do zadań związku metropolitalnego, jeżeli został utworzony. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej w województwie, w tym uchwalanie planu zagospodarowania przestrzennego województwa, należy do zadań samorządu województwa. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej państwa, wyrażonej w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, należy do zadań Rady Ministrów.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego

Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy, ustalając przeznaczenie terenu, przesądza jednocześnie o ograniczeniach prawa własności. Ograniczenie możliwości zabudowy działki może być wynikiem aktualnych, na dzień sporządzania planu, uwarunkowań tej nieruchomości, które wobec obowiązku realizacji zadań nałożonych na organy państwa (w tym dotyczących ochrony życia i mienia) uzasadniają przyjęcie podjętych w tym planie ustaleń. Plan zagospodarowania przestrzennego określa sposób zagospodarowania terenu na przyszłość, natomiast celem uchwalenia tego planu nie jest ingerencja w już istniejący sposób zagospodarowania określonego terenu. Tym samym niedopuszczalne jest zawarcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nakazu wyburzenia istniejących budynków, a także nakazu przebudowy istniejących budynków, ich rozbudowy lub nadbudowy

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

W odniesieniu do terenów zamkniętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych. W strefach ochronnych ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym zakaz zabudowy.

Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują,

wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Wkroczenie w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów. Mając na względzie powyższe, wprowadzając ograniczenia w wykonywaniu prawa własności przez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, należy uwzględnić, że muszą być one ustanowione w celu zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego. W tym też zakresie władztwo planistyczne gminy jest ograniczone. Ograniczenie prawa własności powinno zostać określone w sposób maksymalnie precyzyjny, gdyż jest ono rozwiązaniem wyjątkowym w stosunku do zasady ochrony prawa własności. W przypadku pojawienia się wątpliwości dotyczących zakresu ograniczenia tego prawa należy dokonywać wykładni na korzyść strony

Każdy ma prawo, w granicach określonych przepisami, do

1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy interes prawny mogą mieć właściciele, użytkownicy wieczyści nieruchomości graniczących z terenem inwestycji oraz właściciele i użytkownicy wieczyści gruntów niesąsiadujących z terenem inwestycji, pod warunkiem że znajdują się one na obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Samo ustalenie kręgu stron postępowania należy uzależnić od okoliczności występujących w konkretnej sprawie, czyli od: charakteru planowanej inwestycji, rodzaju, stopnia, zakresu uciążliwości i zasięgu oddziaływania na otoczenie. Przykładowo, właściciel sąsiedniej nieruchomości będzie uznany za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tylko wówczas, gdy nieruchomość stanowiąca jego własność znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu.

2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykorzystywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania i rozporządzania nieruchomością jako przedmiotem własności. Pozbawienie właściciela części, nawet znacznej, atrybutów korzystania lub rozporządzania rzeczą, nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności.

Nieuwzględnienie wniosków

Rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Celem tej regulacji jest uproszczenie i zracjonalizowanie procedury planistycznej przez m.in. wyeliminowanie możliwości skarżenia poszczególnych rozstrzygnięć wydawanych na różnych etapach procesu planowania przestrzennego.

W przypadku jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości, pozostajemy do Państwa dyspozycji, prosimy przejść do zakładki kontakt.

Z wyrazami szacunku.

Zagospodarowanie terenu i nieruchomości w miejscom planie zagospodarowania przestrzennego
5 (100%) 13 votes

Dodaj komentarz