Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

Należy podkreślić, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest aktem kierownictwa wewnętrznego adresowanym do organów gminy, wyrażającym koncepcję rozwoju zagospodarowania przestrzennego. Studium jest aktem, który nie zawiera wiążących postanowień dotyczących możliwości zagospodarowania przestrzennego gminy, stanowi natomiast podstawę wszelkich działań podejmowanych na terenie gminy w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Tym samym studium stanowi akt wyrażający dążenie gminy do ukształtowania określonego ładu przestrzennego na jej terenie. Podkreślenia wymaga, że nie jest to akt prawa miejscowego – studium nie nakłada na adresatów wiążących nakazów lub zakazów, lecz wskazuje jedynie kierunki rozwoju planistycznego gminy, jednakże jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Oczywiste jest przy tym, że jakkolwiek studium zawiera ustalenia wiążące przy sporządzeniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, to z założenia ma być aktem elastycznym. Poprzez studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego władze gminy podejmują – co do zasady – najbardziej ogólne ustalenia w zakresie kształtowania polityki przestrzennej. Z uwagi na "elastyczny" charakter unormowań zawartych w studium, akt ten stwarzając nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania miejscowego, pozwala na maksymalne uwzględnienia warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu planów miejscowych. Uszczegółowienie treści studium w odniesieniu do kierunków zagospodarowania przestrzennego w sposób przekraczający ramy wyznaczone przepisem art. 10 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może oznaczać, że już w akcie planistycznym niebędącym aktem prawa miejscowego organ gminy w sposób precyzyjny ustala przeznaczenie terenu oraz określa sposoby zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Materia ta zastrzeżona jest do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), w którym w sposób szczegółowy, precyzyjny ustalone zostanie przeznaczenie terenów oraz określony zostanie sposób ich zagospodarowania i zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 751/07 oraz Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 82 i n.).

Wiążący charakter ustaleń zawartych w studium potwierdza wprost przepis art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Wskazana regulacja prawna powoduje, że przy ocenie ewentualnego przekroczenia granic władztwa planistycznego postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy przede wszystkim badać zgodność tych postanowień z odpowiednimi postanowieniami studium. W orzecznictwie podkreśla się przy tym słusznie, że sytuacji gdy radę gminy i wójta wiążą postanowienia studium, bez ich zmiany nie można doprowadzić do korzystnych dla skarżącej rozwiązań planistycznych ( tak wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 123/10 ).

 

W przypadku jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości, pozostajemy do Państwa dyspozycji. Prosimy przejść do zakładki kontakt.

Z wyrazami szacunku.

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego
5 (100%) 34 votes

Dodaj komentarz